Het is bijna vijf uur. Drie pubers zitten op de bank te praten, twee jonge kinderen maken verschillende patronen van K'nex bouwstenen en een negen- en een tienjarige jongen bespreken de beste strategie om het volgende level te bereiken in computerspel. Twee dertienjarige meisjes spelen gitaar in de muziekkamer en een ander bestudeert een hoofdstuk over de functie van enzymen in het lichaam. Er heerst een rustige en bedrijvige sfeer. Conversaties zijn relaxed en natuurlijk, de sfeer is bedrijvig en vriendschappelijk.

"Ik besefte net" - zo vertelt een collega me - "dat onze school eigenlijk een heel gewone school is: kinderen leren er rekenen, lezen en schrijven. Ze leren er geschiedenis, geografie en biologie. Ze leggen er taaltesten af, doen toelatingsexamens en maken er plannen voor hun toekomst." "Ja..." antwoordde ik. "Wat bedoel je daarmee?"

In de brieven van de kinderen waren een aantal opvallende gelijkenissen terug te vinden. The Guardian maakte er een manifesto* van, waarin jonge mensen voor radicale verandering in het onderwijs pleiten:

Een paar maanden geleden stootte ik op een boek getiteld Tolstoy on education. Ik vond het razend boeiend om te lezen hoe Leo Tolstoy vanuit een totaal andere achtergrond schrijft over de West-Europese onderwijsmethodes (in Rusland bestond het fenomeen 'school' zoals wij het kennen toen nog helemaal niet).

Leo Tolstoy was in het Europese onderwijs geïnteresseerd geraakt doordat hij een eigen school op zijn landgoed bij Yasnaya Polyana gesticht had. Tijdens deze jaren publiceerde Tolstoy vele artikelen over zijn ervaringen. Een van de bekendste en opvallendste hiervan was een essay getiteld Moeten de boerenkinderen leren schrijven van ons, of moeten wij leren van de boerenkinderen?. Al snel had zijn school meer dan 50 kinderen en Tolstoy besloot dat, als hij serieus iets over onderwijs wilde schrijven, hij een breder perspectief op de dingen moest krijgen. In 1860 bezocht hij daarom scholen in Duitsland en Frankrijk. Na zijn ervaringen schreef Tolstoy: "Er is hier een onderbewuste educatie die de gedwongen school ondermijnt en haar inhoud bijna waardeloos maakt ... Wat ik in Marseille zag en in alle andere landen komt hierop neer: overal vindt het belangrijkste deel van educatie niet in scholen plaats, maar in het leven zelf."